Jak wychowywać dziecko bez przemocy fizycznej

Urodzenie dziecka – jest to prawdziwe cudo. Niewytłumaczone, tajemnicze i bardzo oczekiwane. Kiedy noworodek robi swój pierwszy wdech i mama bierze go na ręce, świat się przekształca. Świat się zmienia.

Oczywiście, urodzenie dziecka – jedno z najważniejszych wydarzeń w życiu kobiety i rodziny. Ale jak mówi znany pediatra E. Komarowski: „Wszyscy wiedzą jak robić dzieci, ale nie wiedzą co z nimi robić dalej!”. A dalej przychodzi pora opieki za dzieckiem i jego wychowania. Pytania wychowania martwią absolutną większość rodziców wszystkich krajów i kontynentów. Z tego powodu zostało napisano mnóstwo korzystne (i nie bardzo) literatury, organizują warsztaty dla rodziców i t.d. w jakiejkolwiek rodzinie pytania wychowania rozwiązują w tym kluczu, w którym rozwija się system rodziny. Ten układ życia, który towarzyszył pojawieniu się dziecka, będzie w wyniku przeniesiony na jego osobistość. W taki sposób, realizuje się funkcja kontynuacji i przekazania doświadczenia od starszego pokolenia do młodszego.

Sposobów przekazania doświadczenia i nauczenie nowych umiejętności komunikacji i zachowania może być kilka wariantów:

  1. Pośrednictwem werbalnego nauczania;
  2. Pośrednictwem empirycznego nauczania własnym przykładem;
  3. Zespołowe nauczanie sposobami werbalnymi i empirycznymi.
Idealnym schematem przekazania doświadczenia i nauczenie dziecka, oczywiście jest system nauczania zespołowego, w którym dziecku mówią jak należy robić i jednocześnie pokazują na praktyce swoim przykładem albo modelem grania (na zabawkach, na przykład).

W taki sposób, najważniejsze zadanie rodziców – nauczyć dziecko życia bez pomocy rodziców pośrednictwem przekazania własnego doświadczenia i podtrzymywania interesu i pragnienia zrozumienia nowego.

Przekazać doświadczenie, odpowiednie opinii niektórych rodziców, można z „towarzyszeniem” środków dodatkowych. Takimi dodatkowymi „resursami” może służyć fizyczne działanie na dziecka, to znaczy przemoc fizyczna. Niestety, nasza przestrzeń kulturowa przyjmuje niektóre rodzaje fizycznego wpływu na dziecko praktycznie, jako normę. Paskiem po pupie, na przykład. Albo uderzyć dziecko po rękach. Mimo tego, jakakolwiek przemoc fizyczna na dziecko – jest to zbrodnia. Zbrodnia na poziomie zakonu, o czym mało kto wie.

Nie patrząc na mnóstwo literatury tematycznej na temat prawidłowego i nieprawidłowego wychowania dzieci, dużo rodziców uważają przemoc najbardziej skutecznym sposobem wychowania.

Psycholodzy zgadzają się w opinii, że przemoc na prawdę jeden z lepszych sposobów otrzymać upragnione zachowanie dziecka, ale podstawą takiego zachowania służy nie uświadomienie winy albo głębokości otrzymanych znajomości, a wyłącznie strach przez rodzicami i bólem.

To znaczy, kiedy pobijesz dziecko i osiągniesz upragnione, rodzic nie otrzymał na prawdę to co chciał. Ponieważ wewnętrznego uświadomienia przyczyny, przez co w taki sposób zachowywać się nie wolno, się nie odbyło. Pobicie dziecka można odnieść do wypracowania refleksu: rozbił talerzyk – otrzymał paskiem po pupie. Poznawczo-emocjonalny poziom uświadomienia dzieckiem tego się odbyło nie został wykorzystany, dlatego że pasek nie odpowiada na zapytanie: „Dlaczego tak robić nie wolno albo jak tego uniknąć w przyszłości?”.

Przekazywanie doświadczenia i znań starszego pokolenia młodszemu polega w aktywizacji poznawczo-emocjonalnego poziomu dziecka, kiedy ono przez jakiś czas zacznie sam rozumieć i rozróżniać: „co jest dobrze, co jest źle?”. Ten proces staje niemożliwym, jeśli nauczenie odbywa się na podstawie poziomu reflektorowego: pobiją/nie pobiją.

Jeśli trafiłeś w sytuacje, gdzie zastosowuje się przemoc nad dzieckiem albo jesteś takim rodzicem, ale szczerze pragniesz się zmienić, wtedy następujące porady ci pomogą.

1

Moje dziecko – to nie ja

Podstawowa przyczyna pojawienia się agresji w stosunku do dziecka – jest to niechęć akceptować jego zachowanie jako przejaw jego osobistości.

Dorosły i dziecko – jest to dwie oddzielne osobistości, nie patrząc na różnicę w wieku. Czasami dorosłym ciężko uświadamiać ten fakt, że chociaż dziecko jeszcze nie malutkie, ono może mieć swoje oddzielne pragnienia, charakter i maniery zachowania, które dorosłemu nie podobają się i nie jest właściwe.

Dziecko może i musi zachowywać się nie tak, jak oczekujemy.

Czasami dzieci zachowują się dobrze, czasami źle. Mimo tego, jest to nasze dziecko. I ono nie musi odpowiadać naszym oczekiwaniom w stosunku swego zachowania. Ono nie musi stawać wygodnym dzieckiem. Oczywiście, wygodne dziecko jest dobre tym, że z nim spokojnie, ono nie przeszkadza, nie psuje rzeczy, się nie bije. Dlatego że mama i tata nie ukarają. W wyniku wyrasta człowiek, który nie zna siebie, swoich chęci, przekonań, ponieważ rodzice w dzieciństwie przyjmowali decyzje zamiast niego: co mu robić, jak zachowywać się i co myśleć. Jest to osobistość z niską samooceną, podwyższonym zmartwieniem, niepewnością siebie, trudnościami w pobudowaniu stosunków z innymi, niskim progiem odpowiedzialności i t.d.

Moje dziecko – to nie ja

Zadaj sobie zapytanie „Kogo chcę wychować – wygodnego, ale bliskiego człowieka, czy całkowitą osobistość?”. Jeśli drugie, to zabierz ręce od dziecka.

2

Przemoc – jest to problem dorosłego, a nie dziecka

Źródłem przemocy nad dzieckiem jest nie jego zachowanie, a reakcja wewnętrzna dorosłego na przejawienie dziecka w wyglądzie napaści i pobicia.

W rodzinach, gdzie przekazywanie doświadczenia i nauczenie jest zespołowym, konieczności w miarach dodatkowych nie ma. I jako rodzaj kary też nie wykorzystuje się z tego powodu, że dorośli mają bardziej humanistyczne i skuteczne metody oddziaływania na dziecka, na przykład, zabronić oglądać telewizor, abo pójść na spacer.

Ludzkie metody kary bardziej skuteczne, ponieważ uczą dziecko uświadomieniu związku przyczyny i skutku: wykroczenie – kara na poziomie uświadomienia, a nie strachu przed bólem fizycznym.

Też warto wziąć do uwagi ten fakt, że rodzice są dla dziecka jako nośniki bezpieki całego świata otaczającego. Jeśli wykorzysta się działanie fizyczne rodzice, i odpowiednie, świat robi się nie bezpiecznym. Jest to frustracja jednej z podstawowych potrzeb dziecka – potrzeby w bezpiece. W taki sposób, właśnie dorosłym trzeba nauczyć się wykazywać swoje pragnienia po ludzku, nie przyczyniając fizycznej szkody zdrowiu dziecka.

Przemoc – jest to problem dorosłego, a nie dziecka

Jeśli po jakiejś przyczynie ci nie udaje się donieść swoje pragnienia innymi metodami, to znaczy: albo nie wystarczający jesteś wykształcony w pytaniach wychowania, albo twój osobisty poziom agresji przekracza granice. Odpowiednie, rozwiązanie problemu albo w podwyższeniu poziomu wykształcenia na przedmiot wychowania dziecka, albo w pracy nad poniżeniem własnej agresji.

3

Zwróć się za pomocą do psychologa

Doświadczony psycholog pomoże ustalić się w prawdziwych uczuciach jako rodzica, i popracować nad agresją, znaleźć optymalny sposób wyjścia energii negatywnej. Też psycholog może wykonać funkcje nauczyciela w pytaniu nauczenia wzajemnie działać z twoim dzieckiem bez przemocy fizycznej.

4

Pozytywny nastrój

Być pozytywnie nastrojonym nie znaczy każdej sekundy się uśmiechać, żartować i się śmiać. Jest to energetyczny wewnętrzny nastrój, z którym zwracasz się do dziecka, rozmawiasz i słuchasz go.

Dziecko – jest to pojemność. To co włożysz w niego, to i otrzymasz na wyjściu.

Pozytywny nastrój

Czym więcej miłości, łagodności i łaski wyjawisz, tym lepiej będzie dla twego dziecka. Rozmawiaj z dzieckiem o swojej miłości do niego, pytaj się o jego uczuciach i odczuciach, pragnieniach. Kiedy dziecko odczuwa siebie ukochanym, przyjętym i znaczącym w rodzinie, ono lepiej się zachowuje, i odpowiednie, konieczności w karze nie ma.

5

Kształć się

Uświadomione rodzicielstwo sugeruje otrzymanie znajomości o regularności rozwoju dziecka, skutecznych metodach jego wychowania bez przemocy fizycznej.

Czytajcie, szanowni rodzice, poznawajcie nowe, analizujcie i proście o pomocy innych rodziców albo profesjonalnych psychologów dziecięcych.

Uderzyć dziecko może tylko słaby człowiek nie zależnie od wieku. To znaczy, że dorosły na tyle słaby i niski, że innych argumentów dla nauczenia swego dziecka on się nie rozpatruje.

Kształć się

Kochajcie swych dzieci i nie poniżaj siebie słabą wola i karą fizyczną.



Jeśli znalazłeś błąd w pisowni, powiadom nas, zaznaczając ten tekst i naciskając Ctrl+Enter.

Spodobała się instrukcja?

1 Tak Nie 0

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *